Trudno powiedzieć jak i kiedy powstała mięta pieprzowa. Prawdopodobnie jej istnienie zawdzięczamy przypadkowemu skrzyżowaniu się dwóch różnych odmian mięty. Wiadomo jednak, że w XVII wieku została rozmnożona w miejscowości Mitcham, w Anglii. Tam mnożona wegetatywnie błyskawicznie rozeszła się po całej Europie, a potem także po świecie. Inne, starsze, naturalnie występujące gatunki mięty były już znane 1600 lat p.n.e. o czym przekonuje stary papirus Ebersa. Według starożytnych zapisków mięta była stosowana jako składnik specyfików do balsamowania zwłok. Dziko rosnącą miętę znali także Persowie, Grecy i Rzymianie. W Polsce miętę zaczęto uprawiać dość późno, bo dopiero po I wojnie światowej.

 
JAK HODOWAĆ?

Mięta pieprzowa Mentha piperita 

Wysokość: 50 – 90 cm
Roślina wieloletnia, zimotrwała
Smak i aromat: delikatny, słodki
Zastosowanie: kulinarne, lecznicze, kosmetyczne
 

Stanowisko: pełne słońca, ale także lekki cień. Powinno być odchwaszczone i osłonięte na zimę, ponieważ roślina ta czasami przemarza przy zbyt niskich temperaturach.

Gleba: próchnicza, lekka, wilgotna, zasadowa, przepuszczalna i łatwo nagrzewająca się. Zdecydowanie preferuje ziemię zasobną w wapń i wodę. Stanowisko powinno być starannie odchwaszczone.

Rozmnażanie: roślina ta nie wydaje nasion, rozmnaża się wegetatywnie, poprzez rozłogi. Wiosną lub jesienią sadzonki rozłogowe z pociętej łodygi lub podzielonej rośliny należy wysadzać do gruntu w odległości 30 cm. Zazwyczaj odbija po 1 - 3 tygodni od momentu posadzenia. Dobrze rośnie także w donicach.

Pielęgnacja: mięta łatwo przemieszcza się za pomocą rozłogów, dlatego nie powinna być sadzona w pobliżu innych bylin. Zdarza się, że poraża ją rdza miętowa lub tzw. pchełka miętowa. Porażone części rośliny należy usunąć i spalić, jeśli porażona jest cała roślina, to trzeba całą usunąć i zniszczyć. Do wzrostu potrzebuje wielu składników pokarmowych, choć należy pamiętać, że nie lubi świeżego obornika. Dlatego najlepiej sadzić ją w drugim roku po oborniku i zasilać kompostem lub nawozami mineralnymi. Słabo rośnie na glebie zakwaszonej. Nie powinna także pozostawać w tym samym miejscu dłużej niż trzy lata. Korzenie mięty lubią stały dostęp powietrza, dlatego dobrze jest co jakiś czas płytko wzruszać ziemię. Na zimę należy przykryć roślinę łętami lub gałązkami świerkowymi. Gdy minie zima i przymrozki, trzeba ją ponownie odsłonić.

Zbiór: od czerwca do sierpnia. Liście obrywa się przed kwitnieniem. Można także zrywać całe ziele. Tnie się je na wysokość 5-6 cm nad ziemią, tak by roślina mogła wypuścić nowe pędy. Jeśli obrywamy tylko liście, pamiętajmy, że trzeba zostawić na roślinie ok. 1/3 liści.

Przechowywanie: liście suszyć, zamrażać lub konserwować w oleju lub occie. Ususzone liście przechowuje się w papierowych torebkach. Jeśli są rozkruszone, to trzyma się je w szczelnym naczyniu, by zapobiec utracie cennych olejków.